Corine Koole

Kies deze link om het begin van ‘Pascale’ te lezen als pdf-bestand.

Voor wie geen e-reader of pdf-viewer bij de hand heeft hieronder ook een fragment uit hoofdstuk 50:

Als de definitie van liefde is: het je zonder voorbehoud overgeven aan een ander, heeft Pascale haar mannen meer lief dan ik de mijne. Zeker, ze laat zich ervoor betalen. Maar is daarmee alles gezegd? Niemand verlangt van haar dat ze zijn contactlenzen koopt, niemand verlangt dat ze met tederheid terugdenkt aan een ontmoeting met een klant, niemand verlangt dat ze voor die vijftig euro per kwartier een schurftige en schrale balzak insmeert met zinkzalf. Ik zou het nog niet doen voor de man van wie ik houd. Een vrouw die haar geliefde als een verpleegster verzorgt, verandert onherroepelijk in zijn moeder, een begrip dat – terecht – niks met erotiek te maken heeft. En ja, ik weet het. De woorden ‘nog niet eens’ zijn niet op hun plaats. Op een of andere manier is het makkelijker voor haar te minnen binnen de hekken van haar reservaat dan in de onbegrensdheid van een liefdesverhouding. Een psychiater die als een veldwachter waakt over het zielenheil van zijn cliënten, maakt er thuis, in het wild, met zijn vrouw misschien ook een potje van. Maar dan nog: hoe liefdevol of juist afgestompt, of empathisch of juist gefrustreerd, of, als we dan toch aan het benoemen slaan, niet lekker in je hoofd, diep ongelukkig, en alle vertrouwen in vriendschap en trouw verloren hebbende, hoe melancholiek moet je zijn en hoe strak snoert de pijn om je hals wanneer je zonder scrupules hoer kunt zijn?

Wat voel je nu echt, Pascale? Wat klopt er precies van mijn bewering dat je geen hoer bent geworden ondanks je hypersensitiviteit maar dankzij? Ben je niet veel gekker op die mannen dan je wil toegeven? Misschien niet op elk afzonderlijk, maar als geheel, als klant? Zoals een herder houdt van zijn kudde? En maakt die liefde je niet zoals alle liefde kwetsbaarder dan je zou willen, een kwetsbaarheid die je nu juist had willen vermijden? Ik geloof inmiddels dat je goed bent in je vak. Dat zie ik als ik je zie staan, met de lippen die ik had willen hebben, en de groene oogschaduw waar ik het geduld niet voor heb, met je goed geproportioneerde benen en je harde borsten. De Korte Korsjespoortsteeg heeft iets oud-Amsterdams, iets van de tekeningen van Anton Pieck. Een scheef pand, een krakend bed, zware gordijnen, het paarsachtige licht en dan jij, met je zachte witte dijen, strijdvaardig, maar ook droevig. Je bleekroze buik de geliefde pleisterplaats voor de stoppelwangen en klamme vingers van tallozen. Ik hoor dat je goed bent, als je vertelt over je mannen. Ik merk dat je over hen hebt nagedacht. Je hebt respect voor hen. Dat je stoer bent zie ik ook, en ik bewonder je erom.

Maar wat voel je? Tintelt je huid wanneer ze je met hun vingertoppen aanraken? Vlij je je tegen hen aan wanneer ze je omarmen?Is er werkelijk geen spier in je die zich verzet? Wordt je kut nat als ze je vingeren? Wat voel je? Op je huid, aan de binnenkant van je dijen? En als je zoent? Is zoenen niet veel intiemer dan al het andere, en juist dit zoenen van jou gebeurt als enige van al je seksuele handelingen, noodzakelijkerwijs zonder condoom. Het uitwisselen van speeksel, het proeven van zijn tong, het botsen van tanden. Ik weet dat je mannen leert tongen, wanneer ze daar onbedreven in zijn. Niet te priemend, niet direct door naar je strot, geen tongen als te lang gebakken biefstuk, geen tongen als ratelslangen, geen tongen als kikkers die alle kanten op springen, maar zachte, soepele tongen die eerbied en lust afdwingen, die smaken naar frambozen. Schat, maar wat als hij smaakt naar bedorven kippenlever? Hij noemt het zijn tong maar jij weet wel beter. Je hebt geen idee wat zijn kiezen hebben vermalen voor hij bij je binnenkomt. Een broodje ei van de kruidenier op de hoek of de resten van een Big Mac tussen zijn tanden? Proef je het metalige amalgaam van zijn vullingen? Daar zit je dan met je prachtig gebleekte tanden. Voor het bedrag waar je bij Albert Heijn nog niet eens je weekendboodschappen koopt, laat je je bezoedelen door een halvegare! Geuren en smaak hebben de gewoonte rechtstreeks naar je ziel te gaan, dat zei je zelf, toen je schreef dat je de douchegel van een vaste klant had weggegooid omdat hij zich obsessief gedroeg nadat hij verliefd op je geworden was. Ik geloof heel goed dat je kan doen alsof wanneer je neukt, maar niet als je zoent. Je weet waarschijnlijk dat er in veel echtelijke bedden niet meer gezoend wordt. Dat komt omdat er bij zoenen niet geveinsd kan worden. Waar denk je aan als je wilt ontsnappen, niet wilt kokhalzen? Aan George Clooney? Of juist aan de was die thuis op je ligt te wachten, aan de boodschappen die je moet doen? Aan Chopin, Bowie? En, als je echt een goede ontspannen koninklijke mond te pakken hebt, gebeurt het dan dat je je duizelig van genot vastgrijpt aan de bedrand?

Uit: Pascale, hoofdstuk 50

Deel dit bericht

•